Mijn fulltime baan…

Naast mijn schrijfsels voor NYTH, heb ik nog een fulltime job. Ik werk in een voorziening Bijzondere Jeugdzorg waar kinderen residentieel geplaatst worden. Dit wil zeggen dat ze bij ons wonen en van daaruit dus ook naar hun hobby, vrienden, familie én elke dag naar school gaan. Maar wat doe je als dat naar school gaan elke dag opnieuw weer een strijd is?

Ready, set, go!

Maandag 27 maart 2017 gaat mijn wekker af, té vroeg want het is nog maar half 5! Het zomeruur is ook net een feit dus gevoelsmatig zit ik op half 4, jep, midden in de nacht dus! Maar ik heb een doel voor ogen, ik ben zó gemotiveerd, I am on a mission … dus ik spring met gemak uit bed. I AM READY!
Een half uurtje later zit ik in mijn auto met een dikke jas, een handtas vol koekjes en gewapend met een ‘krukje’… Het is zover, ik ga aanschuiven om een kind in te schrijven op school! En niet zomaar een school, eentje met ‘buitengewone’ schatten van kinderen.

Grote inzet voor een kleine kans

De informatie op voorhand maakte duidelijk dat er maar 1 à 2 plaatsen vrij zouden zijn op inschrijvingsdag. Zó weinig voor een toch vrij grote school en zó weinig voor zoveel kinderen die nood hebben aan aangepast onderwijs. Maar het meisje in onze voorziening voert dagelijks een strijd met haar schooltraject. Deze school biedt op heel veel vlakken een beter antwoord op haar noden… Dus al is er weinig kans op een plekje, ik ga ervoor!

Het aanschuiven begint…

Half zes en ik sta voor de poort. Er hangt een lijstje met namen uit… Op de eerste plaats iemand die er al van zaterdagochtend zit, een tweede naam sinds zondagmiddag en een derde naam vanaf half drie deze nacht… Op plaats 4 zet ik mijn eigen naam. Weinig kans op een echte inschrijving besef ik me maar al te goed. Toch beslis ik van te blijven, je weet maar nooit of je uiteindelijk vanop de wachtlijst toch nog een kans krijgt…
Hoe zonnig het gisteren ook was, het is verdomd koud en met dat zomeruur is het ook nog eens pikdonker. Ik plooi mijn krukje open en zet me schrap voor een paar lange uren wachten… maar al snel krijg ik gezelschap van de drie eerste namen op de lijst. Zij hadden onderling afgesproken om even te gaan opwarmen in de auto. Ik geef hen groot gelijk.

Samen wachten, samen kou lijden, samen moe zijn, het creëert een gevoel van samenhorigheid. Ieder heeft zijn verhaal, een verhaal over een kind dat extra zorg nodig heeft en hoe nodig het plekje op deze school is… Maar de rij dikt aan en we beseffen ook samen dat niet iedereen een plek zal krijgen…

Warm welkom en verrassende wending

We mogen de school al vroeger binnen om op te warmen met een tasje koffie of thee. Een topontvangst dus! En na nog wat meer wachten starten uiteindelijk de inschrijvingen. Niet veel later sta ik weer buiten, volledig verbouwereerd, ze is ingeschreven!!!
Blijkbaar hadden de mensen voor mij een vraag voor ‘kleuteronderwijs’ en ik zat bij de reeks voor het ‘lager onderwijs’.
Ik zou willen springen van geluk, een vreugdedansje doen maar ik zie ook de lange rij nog wachtenden… zij moeten op zoek naar een andere school, een harde realiteit.

Volharding – doorzetting – alles geven

Maar ik ben wel opgelucht voor ‘mijn jongere’, zij kan alvast vanaf volgend jaar verder ontwikkelen tot een grote meid in een school op maat. Ik ben blij dat ik voor haar heb doorgezet. Want hoe moeilijk haar leventje ook is, ik hoop het hierdoor voor haar toch iets gemakkelijker te kunnen maken.
Onze jongeren nieuwe kansen geven, elke dag opnieuw, dat is waar het om draait.

Ik wens de wachtenden aan alle schoolpoorten het allerbeste toe. Ik duim mee voor jullie!

I care, I care a lot. It’s kinda my thing.

Zorg ondersteuning,Beertje