Onlangs las ik een blogpost (die je hier kan lezen) waarin de schrijfster vertelt hoe ze in de wachtkamer bij de dokter iedereen begroet en amper reactie terugkrijgt. Ze merkt daarbij vooral op dat het de jongere generatie is die liever stil blijft. Ze kijken op hun smartphone en negeren hun omgeving.

Jong en toch beleefd, meestal.

Als 27-jarige reken ik mezelf nog bij de jongeren van vandaag (denk ervan wat je wil, ha!) en dus zette het mij aan het denken. In eerste instantie vind ik dat ze ongelijk heeft. Ik zeg altijd ‘hallo’ terug wanneer ik door anderen begroet wordt. Dat heb ik van thuis uit meegekregen als basisbeleefdheid. Maar als ik eerlijk ben, zeg ik bijna nooit iets wanneer ik zelf ergens binnenstap. Ik denk dat ik ongemakkelijke situaties wil vermijden. Het is wel eens gebeurd dat ik compleet genegeerd werd en me enorm schaamde.

Houden we het door schaamte in stand?

Waarom eigenlijk? Hoe bizar is dat? Ik schaamde me omdat ik hallo zei… Eigenlijk zou de rest zich moeten schamen omdat ze niet antwoordden en dus echt onbeleefd tegen me waren. Maar toch is dat niet zo. Ik val uit de toon en als een echt kuddebeest kan ik dat niet verdragen. Het is dus tegenwoordig normaler om iemand straal te negeren dan even hallo terug te zeggen. Hoewel ik me hier helemaal niet in kan vinden, aarzel ik toch altijd om zelf als eerste iets te zeggen. En zo hou ik het mee in stand…

Zou dat voor iedereen gelden? Zegt niemand iets terug uit schaamte? Willen we misschien niet opgemerkt worden uit vrees voor wat anderen van ons denken?

Zijn we allemaal té ijdel?

Terwijl ik dit schrijf, besef ik hoe absurd dat is. Door iemand te begroeten zal deze persoon mij inderdaad zien. Maar waarom zou ik ervan uitgaan dat hij daarna een negatief oordeel over mij velt? Hoogstwaarschijnlijk vindt hij me vriendelijk of beleefd, meer niet, en gaat hij daarna verder met wat hij van plan was. Hoe pretentieus is het om te denken dat hij daarna nog meer aandacht aan me zal besteden om me verder te evalueren?  Zijn we allemaal echt zó ijdel?

Ik denk dat leeftijd er wel iets mee te maken heeft. Hoe jonger je bent, hoe gevoeliger aan peer pressure. Ik heb zelf ervaren hoe pubers erg snel een mening hebben en ook erg hard kunnen reageren tegen iedereen die er niet bijhoort. Misschien is het eerder een vorm van zelfbescherming, gebaseerd op ervaring en niet echt op ijdelheid.

We kunnen het onszelf niet kwalijk nemen maar we kunnen wél veranderen. Vanaf nu probeer ik altijd mensen te begroeten en neem ik me voor niet gekwetst of beschaamd te zijn wanneer ik geen reactie krijg. In het beste geval krijg ik een glimlach en een ‘hallo‘ terug en is mijn dag er weer mooier op geworden.