Een dagje shoppen op het agenda…

Elke keer opnieuw begin ik eraan vol goede moed: shop ‘till you drop!

Met een vriendin die er ook zo over denkt, trek ik de winkelstraat in. Ik weet wat ik eigenlijk nodig heb en wat dat mag kosten. Om op het einde van de dag thuis te komen met een financiële kater en alles behalve dat wat nodig was. Typisch.

… daar begin je niet zomaar aan

Zo’n dag vraagt best wel wat organisatorisch inzicht en de nodige voorbereiding. Te beginnen met mijn outfit. Die moet vooral snel aan en uit kunnen en ook iets in het midden van de winkel passen moet een optie zijn.
En schoenen zonder veters en liefst geen hakken. Je voelt het al komen, het dilemma van de dag: ‘wat ga ik in godsnaam aandoen?!’. Stel dat ik Jani (vijftv) tegenkom! Het MOET er dus goed uitzien ook.

Uitkijken welke handtas ik meezeul want die ben ik straks toch beu. Ik wil die twaalf winkeltasjes met nieuwe spulletjes gerust dragen maar die handtas is er dan echt wel teveel aan.
En wat te doen met mijn haar? Vast in een staartje is geen optie als er truien moeten gepast worden. Ok, haar dan maar los maar ik neem wel een borstel mee. Dus een grotere handtas waar mijn borstel in kan… Aaaaghhh dat worden dus lamme armen! Dju.

Op naar de paskamers

En dan zie ik iets dat ik wel leuk vind. Ik gok op een maatje kleiner, je weet maar nooit of je ineens op miraculeuze wijze wat kilo’s bent verloren. Ik trek naar de paskamers. De miserie kan beginnen.
Het kotje heeft geen spiegel dus ik moet eruit om even te gaan kijken. Die maat kleiner was duidelijk geen goed idee. Ik voel me net een ingesnoerde hespenrol. Maar dan staat er een winkeldame die het nodig vindt om me aan te klampen en meteen te melden dat het zo mooi is en het me zo goed staat. Ik kan alleen maar denken ‘lelijk, lelijk en ohja lelijk’. Ik denk dat mijn gezicht boekdelen spreekt wanneer ze weer een stapje achteruit zet en zwijgt.

Of je komt de paskamer binnen en denkt: ‘mijn voorganger heeft haar sokken van gisteren opnieuw aangedaan en heeft nog een dikke scheet gelaten bij het verlaten van het paskot’. Godzijdank heb ik dan toch mijn grote handtas mee. Ik vergas mezelf met deo. Combo deo met zweetscheetgeur is echter ook geen topper.

Frustraties

Nog zo’n klucht, de solden. Weetje voor iedereen: in de solden ligt alles waar niemand anders voordien geld aan wou geven. Dat wil iets zeggen.

En dan de eeuwige frustratie… Mijn maat is er niet meer en het antwoord is altijd: ‘als het niet meer in de rekken hangt, dan is het er niet meer.’ ZEVER. Ik geloof er NIKS van. Volgens mij puilt de stock uit maar heeft het mieke geen zin om te gaan kijken.

Eigenlijk word ik daar doodmoe van. En toch kan ik de dag nadien weer zin hebben om te gaan shoppen. Begrijpen wie begrijpen kan…

I could give up shopping, but i’m not a quitter.

En een legging is geen broek! Dat moest ik toch ook nog even kwijt.