Mijn vriend niest als een gek. Soms wel zeven keer na elkaar en hij vindt het leuk om er telkens een ander geluidje van te maken. Hatsjie, Hatsjoe, Hatsjaa, … Erg leuk en helemààl niet vervelend ofzo. Op een dag zijn we erachter gekomen dat hij allergisch is aan huisstofmijt en daarom ook die niesconcerten geeft. En nog beter, er kan iets aan gedaan worden!

Zoals ik eerder al schreef, ben ik geen poetskoningin zodat er wel vaker een (dikke) laag stof op m’n meubels ligt. Een ideale biotoop voor die kleine monstertjes dus ik besloot grote kuis te houden en alles eens grondig schoon te maken. Nadat alles afgestoft en zelfs met een natte vod was schoongemaakt, besloot ik ook de kussens en het donsdeken te wassen. Blijkt dit ook een broeihaard voor huisstofmijt te zijn, bah.

Mijn wasmachine is van een normaal formaat, zodat ik besloot naar de wasserette te trekken. Het vervoeren van zo’n grote dons en twee dikke kussens is al een klucht op zich. Ik zag eruit als een wandelende berg dons met pootjes.

Met mijn gerief in de koffer gepropt kom ik aan in de wasserette waar twee dames ook met hun was bezig zijn. Ik kijk eens rond, op zoek naar grote industriële wasmachines, en vind gelukkig héél grote exemplaren achteraan. Echt heel grote machines. Hierin zou alles met gemak passen, geweldig!

Dus ik zeul mijn dons en kussens de wasserette binnen en prop alles in machine nummer 7. Ga naar de betaalautomaat en stop er (best veel) geld in in de hoop dat dat ding zo dadelijk begint te draaien. Mhh, er gebeurt niets… Misschien heeft het even tijd nodig. Geduld, Lynn!
Oh ja, zeep natuurlijk… Ik begin dat ding te onderzoeken en vind echt nérgens een bakje voor zeep. Na 5 minuten zoeken zonder resultaat, besluit ik één van de dames om hulp te vragen. Ik draai me om en merk dat ze me allebei al stiekem aan het aanstaren zijn.

“Goh mevrouw, nu vind ik echt nergens een bakje om zeep in te doen. En ik heb er geld in gestoken en toch begint het niet te draaien. Kan u mij helpen?”
Ze antwoordt niet meteen en kijkt me aan alsof ze wil inschatten of ik een mopje maak of niet. Ik ben echt wel serieus… Ik snap niét hoe dit werkt! Stomme machines.

Ze beseft dat ik ernstig ben en begint nogal hard te lachen. Zeg, ik vraag gewoon een beetje hulp. Moet ze me daarom zo belachelijk maken? En toen kwam het…
“Euh juffrouw, dat zijn de droogkasten. De wasmachines staan dààr.”

Auwtch. Het was een lange walk of shame van de droogkasten naar de wasmachines.
Dit doe ik nooit meer, de huisstofmijtjes mogen blijven.