Nee dit is geen nerdy-verhaal waarin ik uitleg geef over de verschillende soorten Pokémon. Ik ga ook niet stoefen over mijn verzameling Pokémon (ook al is die pretty impressive)😉. Dit is het échte verhaal hoe CRAZY het online Pokémon Go- spel je maakt! Hoe het vangen van Pokémons je leven kan veranderen. Tot op het punt dat je beseft dat het té ver gaat wanneer je in het midden van de nacht in je pyamabroek aan de kerk staat om die éne zeldzame Pokémon te vangen…

First things first

Toch eerst wat basis meegeven over het spel, anders ga je me straks helemaal een weirdo vinden. Het doel is om alle verschillende Pokémonbeestjes te verzamelen. Het spel zegt het zelf “gotta catch ‘em all!”. Ik bespaar je de volledige uitleg maar wat wel belangrijk is om te weten is dat je soms op het juiste moment op de juiste plaats moet zijn om de zeldzame versies te vangen. En eens zo’n Pokémon verschijnt op die plek, het er ook maar beperkte tijd blijft zitten voor het weer van die plek verdwijnt.
Ik zat al klaar om de app te downloaden nog voor het spel goed en wel uitkwam. En toen was het er ineens! Ik moest en zou een Pikachu vinden… let the game begin!

Schaamte

Twee maanden verder ga ik helemaal op in het spel. Ik speel het zoveel ik kan, zelfs tijdens mijn citytrip in Stockholm! Ik heb ondertussen ook een battery-pack en mijn verzameling ziet er toch al netjes uit! Maar die zeldzame, die kan ik maar niet vinden. Samen met mijn NYTH-girl trek ik naar Lillo aan de Antwerpse Haven want dat zou the place to be zijn voor die zeldzame beestje (ja, Lynn speelt het ook en ja, Lillo, I know). Wat ik daar zie, heb ik nog nooit meegemaakt! Een smal straatje van amper 100 meter staat STAMPVOL mensen die allemaal in 1 massa bewegen, starend naar hun kleine schermpje. En wanneer een nieuwe Pokémon verschijnt, beweegt heel die massa als 1 grote zwerm bijen dezelfde kant uit. Arme inwoners van Lillo, verschrikkelijk is dit! Ik schaam me dood dat ik ertussen sta maar ben zó blij met mijn 5 nieuwe Pokémons. Ik kan niet geloven dat ik dat durf denken na deze ervaring… Ja, ik ben officieel een Pokémon-addict. 

Het kan nog erger…

Op een gegeven moment is er een evenement van een aantal dagen waarbij drie zeldzame Pokémons extra veel naar buiten zullen komen. Ik heb er nog zo’n 100tal nodig dus het is nu of nooit om mijn verzameling volledig te krijgen! Ik moet er voor gaan, pakken wat te pakken valt! En zo zie ik na een leuk avondje uit tegen half 2 ’s nachts in mijn bed dat er 4 zeldzame Pokémons aan de kerk zitten! Hoe lang ze er nog zitten weet niemand, ze kunnen elk moment ook weer verdwijnen. Ik race uit mijn bed, trek mijn uggs aan over mijn pyamabroek (roze met grijze sterretjes fyi), schiet mijn jas en sjaal aan (ja het is op dat moment aan het vriezen), pak mijn sleutels en spurt de deur uit. Ik loop té snel met twee smartphones de straat uit (2? mijn vriend vond het wel fijn als ik voor hem ook wat Pokémons wou vangen). Bijna gevallen over een ijsplek, even nagaan of iemand het heeft gezien – neen – doorlopen! Hijgend sta ik na 3 minuten op het kerkplein om met twee gsmtoestellen aan de slag te gaan! Met mijn haar op half zeven, mijn bril aangedampt van de inspanning en met mijn flashy-roze broek en uggs sta ik half euforisch op en neer te springen, helemaal happy met mijn vangst. En dan kijk ik op van mijn scherm, terug in de realiteit, om te ontdekken dat heel wat mensen me vreemd staan aan te kijken. Ik zie ze denken: ‘die heeft zeker gedronken’ of ‘ocharme ’t kind, ze zal wel ziek in hare kop zijn’. I am the freak…de nieuwste dorpszottin… 

Rustig Iris, rustig

Ik moet me meermaals herinneren aan dat moment want ik durf me nogal snel te laten gaan in de Pokémon-gekte. Zo heb ik bij een kermisattractie de zielige kaart getrokken om toch een Pokémon te mogen uitkiezen ook al had ik niet genoeg punten. Ik kan nogal overtuigend zijn blijkbaar.  Het hangt nu immers aan mijn achteruitkijkspiegel in de auto.

Of wanneer het te koud is om je handschoenen uit te doen en dan te ontdekken dat je ook Pokémons kan vangen met je tong en je neus… om dan diezelfde mens tegen te komen van toen ’s nachts net op het moment dat je tong op je scherm tikt en je naar hem opkijkt met je uitstekende tong… Dan kan je niet meer doen dan in zijn plaats te denken: ‘voor mij komt alle hulp te laat, i know…’

En het einde is nog niet in zicht!

Op dit moment valt er voor mij niets meer te verzamelen, ik heb het spel goed gespeeld, het ligt nu toch al eventjes op zijn gat. Maar dit weekend er komt een update aan met wel 80 nieuwe Pokémons… Ik kan niets beloven, ik heb het niet onder controle…