Drie jaar geleden studeerde ik af van de universiteit en had ik eindelijk dat diploma op zak. Het leven kon beginnen, hiervoor had ik vijf jaar lang geknokt. Ja geknokt, want ik was zo’n studente die enorm leed onder faalangst en elke examenperiode in totale afzondering ging om er vijf kilogram lichter weer als een zombie uit te komen. To top things off vond ik mijn studies absoluut niet interessant, maar toch zou ik met onderscheiding afstuderen. Dat hoort immers zo als je ooit een deftige job wil scoren.

Dus met dat papiertje in de hand trok ik naar de arbeidsmarkt, de wereld lag aan mijn voeten! Ik was er klaar voor. Wauw, het contrast met de werkelijkheid kon niet groter zijn… Ik was dan ook totaal niet voorbereid op de teleurstelling die daarop volgde.

Mijn eerste job paste totaal niet bij me en was inhoudelijk geen uitdaging. Ik mocht eigenlijk al van geluk spreken dat ik een job vond, want een groot deel van mijn studiegenoten liep daar al op vast. Daarnaast worstelde ik enorm met de gedachte “Is dit het nu? Voor de rest van mijn leven, hier op deze plaats, met deze mensen, elke dag opnieuw?”. 

Elke voorgaande fase in mijn leven had een einde gekend: kleuterschool, lagere school, middelbaar, universiteit. Het stopte ooit en daar leefde ik steeds naartoe. Maar deze fase zou de komende veertig jaar niet eindigen en daar kon ik absoluut niet bij. Ik ben dan ook keihard tegen een muur gelopen en kwam terecht in een quarter-life crisis (als ’t kind maar een naam heeft). Het heeft lang geduurd voor ik vrede kon nemen met deze ‘oneindige werkfase’ en het kon invullen op een manier die bij me past.

Als ik erop terugkijk, zijn er verschillende zaken die aan mijn teleurstelling hebben bijgedragen. Mijn eigen karakter, een beetje pech en misschien ook mijn hoogmoedigheid. Maar de grootste oorzaak is de huidige invulling van onze universitaire opleidingen. Boekenkennis wordt nog steeds hoog in het vaandel gedragen maar – let’s face it – 90% daarvan ben je vergeten zodra je je examen hebt afgelegd. De universiteit waar ik gestudeerd heb, kondigt met veel trots aan dat zij wél stages biedt aan haar studenten om hen voeling te doen krijgen met de echte werksituaties. Wel 10 volle dagen kijkstage op vijf jaar tijd! Wauw.
Daarnaast krijg je tijdens je opleiding het gevoel dat je tot een (onbestaande) elite behoort waardoor je de verwachting creëert dat je automatisch goed terecht zult komen. Maar de realiteit is dat het harde werk pas begint nadat je bent afgestudeerd.

Uiteindelijk is het met mij wel goed gekomen. 🙂 Ik heb mijn passie gevonden en doe mijn job elke dag weer met plezier. Maar ik vind wel dat we onze pas-afgestudeerden hierop moeten voorbereiden! Als mijn verhaal al één iemand helpt, ben ik meer dan tevreden.