Het is wel degelijk een hond

Ik heb een hondje van juist één jaar oud. Het is een Shiba Inu (een Shiba wat?). Het is een Japans ras dat omschreven wordt als koppig, onafhankelijk en eigenwijs. Zo hond zo baasje?
Moest je het snel even gaan googlen en je bent de afbeeldingen aan het bekijken, het is wel degelijk een hond.  Ik ben echt geen vosje gaan vangen in het bos om het vervolgens een leiband aan te doen. Ja, echt, er zijn mensen die dat denken.

Een pup in huis en je leven verandert

Mijn vriend en ik zijn bewust kinderloos maar hebben wel een groot dierenhart. Onze kat kon wel een dierenvriend gebruiken, tijd voor een hondje dus. Waarom dan niet ineens kiezen voor een hondje dat omschreven wordt als ‘moeilijk op te voeden’. Challenge accepted!

En dan ineens krijg je zo’n kleine schattige puppy in je handen en krijgt ze de naam Nala. Vanaf dat moment veranderen er dingen. Alles verandert. Mijn leven op zijn kop.
Ik trek alleen nog foto’s van Nala, vertel aan iedereen allerlei ‘eerste-keertjes’, ik praat alleen nog maar over mijn hond en onderbreek gesprekken omdat ze iets schattigs doet en iedereen moet kijken. Ohja, ik ruim ook dagelijks kak op.
En er moet overleg gebeuren met mijn vriend: wie er eerst naar huis kan gaan om met haar te gaan wandelen. En owee met diarree. De dagen nadien vragen we aan elkaar in welke hoeveelheid en welke substantie de komende hoopjes waren. Walgelijk.
Ohja, en dan vragen mensen hoe het met ons is… Ik hoor mezelf zeggen: ‘goh, ons Nala’ke heeft diarree zeg, echt zielig’. Niet wat de mensen willen weten Iris, fout fout fout.

Er zijn wel grenzen… of toch niet?

Maar ik ging grenzen stellen, dat was op voorhand duidelijk afgesproken en daar waren we het over eens. Regel 1: de hond komt niet in de zetel. De tweede regel is nog duidelijker: de hond mag niet in mijn gezicht likken want dat is vies. En dan de derde regel… mijn huis ligt niet vol dekentjes en speelgoed maar moet strak en clean blijven. Nope, gefaald op alle vlakken. The dog rules the place (and my face damnit).

We zoeken ook gelijkgezinden op. Er is een facebookgroep ‘Shiba Inu Belgium’ waar we elkaar bijstaan met raad en daad, leuke foto’s delen of weetjes vinden. Ik ben blij met deze groep. Jullie zouden dat ook moeten zijn. Anders zouden jullie volgende zaken op mijn tijdlijn hebben zien verschijnen: *Hoe maak je zelf gedroogd vlees? *Hoe leer ik dat mijn hond niet mag plassen als er mensen binnen komen? *Mijn hond haar poep ziet rood na de ontlasting, is dat normaal?* Of top of the bill: * mijn hond gaf net over, het ziet geel en slijmerig maar hier is een foto die ik ervan heb getrokken, dan zien jullie het beter*.

Ik weet het, het gaat er over, ik ben een crazy-dog-mommy. Sorry sorry sorry, een hond doet wat met een mens. Maar ik besef het al, is dat niet al stap 1?

But I love my kid… euh… dog. Oeps.